روانت رو مثل یه شیشه تصور کن.
اگه این شیشه نازک باشه، با هر حرف، هر بی‌احترامی، هر قضاوت و هر اتفاق کوچیکی ترک برمی‌داره.

اما راهش این نیست که دنیا رو عوض کنی یا منتظر باشی همه باهات خوب رفتار کنن. راهش اینه که خودت رو از درون قوی‌تر کنی؛ شیشه‌ی دو میلی رو تبدیل کنی به شیشه‌ی بیست میلی.

این قدرت از بیرون نمیاد، از کارهای کوچیکی ساخته میشه که هر روز برای خودت انجام میدی.

صدای درمان

کمتر خودت رو با بقیه مقایسه کن.
نه گفتن رو یاد بگیر.
برای همه توضیح نده و دنبال تأیید همه نباش.
از آدم‌هایی که فقط انرژی منفی وارد زندگیت می‌کنن فاصله بگیر.
به خودت استراحت بده، ورزش کن، کتاب بخون و ذهنت رو با چیزهای خوب پر کن.
اشتباهاتت رو ببخش و هر بار که زمین می‌خوری، دوباره بلند شو.

کم‌کم متوجه میشی اتفاق‌ها همون اتفاق‌های قبلی‌ان، اما دیگه تو رو مثل قبل به هم نمی‌ریزن.

آدمی که از درون قویه، با هر باد کوچیکی نمی‌شکنه؛ فقط کمی تکون می‌خوره و دوباره محکم سر جاش می‌ایسته.