اگر بخواهی به هر چیزی که به تو گفته میشود واکنشی عاطفی نشان بدهی، به رنج بردن ادامه خواهی داد.
قدرت حقیقی در عقب رفتن و مشاهدهگر بودن است. قدرت در خودداری است. اگر اجازه بدهی کلماتِ دیگران تو را کنترل کند، هرچیز دیگری هم تو را زیر سلطه خواهد گرفت. نفس بکش و بگذار بگذرد.
جان گاتمن مولف کتاب عشق پایدار میگه:
"بزرگ ترین علت تموم شدن رابطه ها
"بی احترامیه"
بی احترامی به حد و مرز همدیگه،
بی احترامی به احساس و توجه،
بی احترامی به تعهدی که در رابطه وجود داره....
پادشاهی در یک شب سرد زمستان از قصر خارج شد.
هنگام بازگشت، سرباز پیری را دید که با لباسی اندک در سرما نگهبانی میداد.
از او پرسید: آیا سردت نیست؟
نگهبان پیر گفت: چرا ای پادشاه، اما لباس گرم ندارم و مجبورم تحمل کنم.
پادشاه گفت: من الان داخل قصر میروم و میگویم یکی از لباسهای گرم مرا برایت بیاورند.
نگهبان ذوق زده شد و از پادشاه تشکر کرد. پادشاه اما به محض ورود به داخل قصر، وعدهاش را فراموش کرد.
صبح روز بعد جسد سرمازده پیرمرد را در حوالی قصر پیدا کردند، در حالی که در کنارش با خطی ناخوانا نوشته بود:
به سرما عادت داشتم اما وعده ی لباس گرمت مرا از پای درآورد!
مواظب وعده هایمان باشیم ...
اگر میدونستید حتی اون آدمی که چند دقیقه در طول روز باهاش صحبت میکنید یا ارتباطتون خیلی کمرنگه، تا چه اندازه میتونه رو شخصیتِ شما تاثیر بذاره و کالبدِ رفتاریتونو عوض کنه،
نسبت به معاشرت با آدما، خیلی وسواسیتر عمل میکردید...
خیره به در نگاه میکرد
حتی برای خداحافظی نگاهش نکرد
صدای بوق از محو شدن رهایش کرد
اشک هایش میریخت
برای نفهمیده شدنش
برای ندیده شدنش
توانایی آرام ماندن از جمله مهارتهای بسیار مهم زندگی است که بسیار نادیده گرفته شده است. بدترین تصمیمات را هنگامی میگیریم که آرامشمان را از دست دادهاییم یا دچار اضطراب و آشفتگی شدهاییم.
ترس بهطورِ کشندهای میتواند توانایی ما را برای مقابله با مشکلات واقعی و زیربنایی از بین ببرد. آرامتر بودن اصلا به این معنا نیست که فکر کنیم همه چیز به خیر و خوشی تمام خواهد شد، بلکه صرفا بدین معناست که با وضعیت ذهنی بهتری با چالشهای حقیقی زندگیِمان روبهرو خواهیم شد.
عکسهای قدیمیمان خیلی گول زنندهاند، آدم فکر میکند در آن عکسها زندگی میکند، در صورتی که اینطور نیست، شخصی که ما در این عکسها نگاهش میکنیم دیگر وجود ندارد، و او هم اگر میتوانست ما را ببیند خودش را در ما نمیشناخت...میگفت، این کیست که این جور غمگین مرا نگاه میکند.
برای دستیابی به یک رابطه خوب، اکثر ما حاضریم رنج زیادی تحمل کنیم، چرا که اهمیت رابطه برای ما بیش از رنج بردن است. برای ایجاد، نگهداری و بهبود رابطه ها، حاضریم خود را درگیر کارهای ناخوشایند طولانی مدت کنیم، چرا که معتقدیم در نهایت به آدم هایی که به آن ها احتیاج داریم نزدیک تر می شویم و احساس بهتری خواهیم داشت.
گاهی نیز بدون ضمانت برخورداری از یک رابطه بهتر، اکثر ما حاضریم لذت و خوش گذرانی خود را به تاخیر بیندازیم یا درد و رنجی را تحمل کنیم فقط به این امید که با ایجاد این رابطه، در آینده احساس بهتر و رنج کم تری را تجربه کنیم.
قديما…
نمیدونم قد ما کوتاه بود یا قدیما برف بیشتر میاومد.
نمیدونم دل ما خوش بود یا قدیما بیشتر خوش میگذشت.
نمیدونم سلامتی بیشتر بود یا ما مریض نبودیم.
نمیدونم ما بینیاز بودیم یا توقعها پایین بود.
نمیدونم همهچی داشتیم یا چشم و هم چشمی نداشتیم.
نمیدونم اون موقعها حوصله داشتیم یا الان وقت نداریم.
نمیدونم چی داشتیم چی نداشتیم
ولی روزای خوبی داشتیم
«من گمان میکنم هرکسی در ته دلش یک باغی دارد که پناهگاه اوست.
هیچکس از آنجا خبر ندارد.
کلیدش فقط در دست صاحبش است.
آنجا، آدم هر تصور ممنوعی دلش بخواهد میکند.
عشقهای محال،
هر آرزوی ناممکن و هر خواب و خیال خوش،
هر چیز نشدنی،آنجا شدنی است؛
یک بهشت- یا شاید جهنم ـ خودمانی و صمیمی که هرکس برای خودش دارد.
این باغِ اندرونی چه بسا از دید باغبانش هم پنهان است.
اما یک روزی و یک جوری آن را کشف میکند.»
اگر به بلوغ روانی رسیده باشی:
میپذیری بعضی از چیزها یا افراد رو نمیتونی تو زندگیت داشته باشی و تلاش برای داشتنشون بی فایده است!
میپذیری تنهایی قسمتی از زندگیه و هیچکس نمیتونه و نباید اونو کاملاً پر کنه!
میپذیری همیشه درک و تفسیرت از اتفاق ها و رفتار دیگران درست نیست!
میپذیری که افکار و احساساتت قابل تغییره و خودت رو محکوم به درد کشیدن نمیکنی!
میپذیری ضعفها و حساسیتهایی داری که باید ازشون مراقبت کنی!
و میپذیری برای رسیدن به آرامش اول باید روی خودت کار کنی، بعد روی دیگران!
