این نامه را برای روزهایی می‌نویسم که یاد تو شبیه دلتنگی نیست، شبیه گرماست. شبیه این که بدانی یک‌بار درست دوست داشته‌ای. من از آن عشق چیزی نمی‌خواهم جز همین یادِ خوب.
تو برای من آدمی بودی که با حضورش دنیا را قابل‌تحمل‌تر می‌کرد، نه با حرف‌های بزرگ، با بودنِ ساده‌اش. من هنوز هم به این مدل عشق ایمان دارم؛ عشقی که قرار نیست آدم را بشکند، قرار است نگه دارد. اگر دوباره انتخاب کنم، باز هم همین‌قدر صادق دوست می‌دارم، حتی اگر پایانش معلوم نباشد