امیدوارم هر بار امیدت را گم کردی بلد باشی دوباره پیدایش کنی؛

جوری که کم ترین زمان را فدای نابلدی کنی.

برایت آرزو می‌کنم بالاخره با پوست و خونت عجین شود

که در این زندگیِ عجیب، هیچکس جز خودت به فریادت نمی‌رسد.

این لعنتی را ممکن کن:

«به خودت بیشتر از هرکس و هرچیز بِرِس!»

شاید در تنگناهای این مسیر تنها چیزی که به کارت بیاید

این باشد که به کوله‌ات سر بزنی و در هر قدم تاکید کنی

«ادامه دادن کارِ زنده هاست!»

رویا ببافی و همزمان،

توقعت را از خودت و آسمان بالای سرت و زمین زیر پایت

در منطقی ترین سطحِ ممکن نگه داری

به معنای کاملِ این جمله: «مراقبت کن از خودَت...»