گاهی، آدم‌هایی را برای اولین بار می‌بینی که احساس نزدیکی و راحتی می‌کنی ...

آدم‌هایی که نه در گذشته‌ات بوده‌اند و نه اینکه مطمئنی در آینده‌ات خواهند بود، که لحظه‌های تکراری زندگی ات را خاص می‌کنند.

آن‌هایی که می‌شود روزی ٬ چندبار برایشان گفت: خوشحالم که هستی , و خدارا شکر که دارمت.

نمی‌دانی دقیقاً چه حسی نسبت به آن‌ها داری! ولی وقتی می‌روند، انگار چیزی از وجودت را با خود برده اند.

این آدم‌ها، آمدن و رفتنشان شبیه تغییر فصل هاست! تازه و دلگیر و خاطره انگیز ...

این آدم‌ها یادگاری اند! و حسی را که برایت می‌بخشند برای همیشه، در خاطرت خواهند ماند ...